Leonard Piątek to jedna z najważniejszych i najbardziej kontrowersyjnych postaci przedwojennej kadry. W 17 występach strzelił 11 goli, często w meczach z wymagającymi przeciwnikami. Gdy w 1937 roku nadszedł dwumecz z Jugosławią w ramach eliminacji do mundialu we Francji, to już na początku pierwszego spotkania dwukrotnie pokonał bramkarza Franjo Glasera. Zdecydowanie ułatwiło to Polakom awans. Starcie w Warszawie wygrali 4:0, a na Bałkanach przegrali tylko 0:1.

Powołania do reprezentacji otrzymywał jako piłkarz AKS-u Chorzów, z którym awansował do 1. ligi w 1937 roku. Nie potrzebował wiele czasu, by stać się ważną postacią najwyższego szczebla rozgrywkowego w kraju. W pierwszym sezonie zdobył 10 bramek, przyczyniając się do wicemistrzostwa.

Rok później walczył zacięcie ze wspomnianym Ernestem Wilimowskim i Teodorem Peterkiem o miano najlepszego strzelca. Po ostatniej kolejce Peterek i Piątek mieli po 21 trafień, natomiast Wilimowski 19.

W 30-tej minucie szybka akcja na padu AKS przynosi m u' pierwszą bramkę, ze strzału Kuliga. W chwilę później Piątek przejmuje podanie z pomocy, przerzuca sobie z prawej na lewą nogę i strzela najpiękniejszą bramkę dnia.

W latach 30. nie mógł do końca rozwinąć skrzydeł na miarę talentu, bo wtedy gdy błyszczał najbardziej, wybuchła wojna. Wcześniej jako piłkarz, który nie grał jeszcze w pierwszej lidze, już trafił do notesu kapitana związkowego Józefa Kałuży. Debiutował w kadrze w meczu z Łotwą (3:3) we wrześniu 1936 r., a dopiero w następnym pojawił się ze swoim AKS Chorzów w najwyższej klasie rozgrywkowej. Zaczynał się dla niego znakomity czas. Był nie tylko najlepszym piłkarzem ligowej drużyny (w najwyższej klasie rozegrał 43 mecze, strzelając 42 gole!), lecz także coraz istotniejszym zawodnikiem Biało-Czerwonych.

Największej chwały dostąpił w październiku 1937 r., gdy w Warszawie Polacy zmierzyli się z Jugosławią w pierwszym z dwóch spotkań, których stawką był awans do mistrzostw świata we Francji. Po 20 minutach nasi prowadzili 2:0 właśnie po jego golach. Ostatecznie wygraliśmy 4:0 i na rewanż (0:1) mogliśmy jechać z dużym spokojem. Piątek był wówczas topowym snajperem w lidze, choć miał godnych konkurentów – Wilimowskiego i Teodora Peterka z Ruchu Hajduki Wielkie oraz Fryderyka Scherfke z Warty Poznań.